Autonoom / de fabriek I

De leegstaande, voormalige meubelfabriek aan Eiteren in IJsselstein heeft een aantal jaar als atelier en uitvalsbasis gediend.

“Vergane glorie”, “een puinhoop”, “eeuwig zonde”, riepen bezoekers die ronddoolden door de stille, lekkende hallen. Hebberig werden sommigen ook want het lijkt alsof er nog veel bruikbaars ligt.
Voor mij is dat inderdaad het geval, want zoekend en keurend leg ik collecties aan van vondsten die aanspreken door vorm of materiaal. En daaruit bouw ik constructies.

De objecten bestaan uit glasplaten en houten elementen die achterbleven na de sluiting van het bedrijf en net geen meubelstuk meer zijn geworden. Machine onderdelen vinden hun weg, soms om hun vorm en kleur, soms ook om het gewicht dat ze letterlijk in de schaal leggen waar een wankele balans stabiel gemaakt moet worden.

“Wat zoek je dan?”, vragen kijkers?
Dat is moeilijk te zeggen. Eigenlijk maak ik voor ik aan een project begin een serie spelregels- do's en don'ts. Daarmee start ik dan een pretentieloos spel dat ik alle ernst speel.

In de fabriek heb ik geen stroom en alleen handgereedschap. In het spel heb ik me daaraan aangepast en van de beperking een deugd gemaakt. Zo moet ik wel zoeken naar primitieve verbindingen tussen elementen en naar vormen die als vanzelf in elkaar passen. Het is een proces van zoeken naar combinaties van vormen die ik ruimtelijk ten opzichte van elkaar kan plaatsen, als in een drie dimensionale tekening. Plakband constructies en wankele objecten ontstaan. Zoeken- draaien- rondgaan. Eindeloos monteren en demonteren. Soms gaat het ineens heel snel, en valt een beeld na een poos puzzelen moeiteloos in elkaar. Andere beelden krijg ik niet goed.